چوپانی حوالی تهران


چه توان بی آرامی داری ای دریا

تکان می خوری

تغییر می کنی

می روی

می آیی

و این همه را درون خود سامان می دهی

چراکه این همه شایسته توست

 

غبطه می خورم به تو

چرا که در اتفاق دمادم زندگی می کنی

و منشا حیات در تو می جنبد

چون پدربزرگی دوستت دارم چرا که تغییر می کنی

                                   بی امان

                                            تغییر میکنی

من می دانم که بنیان ات بی کران است ای دریا

در دست های تو تسلیم می شوم

مانند سنگی آبسوده که آواز می خواند

چراکه موج ها جلایش می دهند

و مبدل به جواهرش می کنند

جواهری نایاب

که هیچ کس در گستره ساحلی متروک هم نخواهد دیدش

پردرو پرادو ١٨٨۶-١٩۵٢ / شیلی

۱۳۸٧/٦/۱٧ | ۱۱:۳٥ ‎ب.ظ | شهاب نادری مقدم | نظرات () |
Design By : nightSelect.com