چوپانی حوالی تهران


قهوه های چهار عصر تو را فراموش نمی کنم   

                                               خداحافظ سیروس

دعوای آن روزم را با تو فراموش نمی کنم       

                                            خداحافظ سیروس

غم هایی را که در سینه داشتی فراموش نمی کنم   

                                           خداحافظ سیروس

دستی را که برایم تکان ندادی فراموش نمی کنم                                      خداحافظ سیروس

دردی را که برایم گذاشتی فراموش نمی کنم         

                                        خداحافظ سیروس

راستی

 روح تو

در کجای این جهان بی کرانه پیداش می شود باز          

نشانی هایی برایم بگذار تا بشناسم تو را

مثلا همین واریس پاهات خوب است

یا... لحن غریب حرف زدن هات

راستی سیروس شین های تو بود که در حرفات می زد

بگو حرف بزن قرار است ده روز پیش بمیری و من ندانم

راستی خاک خوب است ؟

جات راحت است ؟

چیزی کم نداری؟

سیگار داری یا نه

تا با دوستان زیر خاکی ات یک مهمانی جانانه راه بیندازی؟

من دوست ندارم مرثیه بنویسم  نمیر بی پدر نمیر

ده رور پیش نمیر

طوری نمیر که من ندانم بی پدر

 

اصلا بیا همه چیز را تا اینجا فراموش کنیم

زنده بودن هایت را دوباره امتحان کنیم :

ده روز پیش نیست

ساعت دو بامداد نیست

تو روی تخت نیستی

هیج فرشته ای کنارت نیست

من صدا می کنم تو را بلند

ده بار

 صد بار

هزاربار

تو فقط یک بار بگو "ها" تا بدان هستی...

 

سیروس !...

سیروس !...

سیروس !...

حرف بزن این نقطه چین ها تا ابد که نباید ادامه پیدا کند...

...

...

...

...

قبول

 چیزی نگو

سکوت کن

برو

بمیر

ده روز پیش بمیر

درانتهای این تراژدی عجیب  

ما دوباره یکدیگر را ملاقات خواهیم کرد

دوباره ساعت چهار خواهد شد

دوباره مرا دعوت خواهی کرد

دوباره قهوه خواهیم نوشید

دوباره از معشوقه های فرانسویت حرف خواهی زد...

 

حالا اگر دوست داری برو

من خوب می دانم

آنقدر مرده ای که خسته ای

بخواب دوست من

تو سال هاست  که به این خواب نیاز داشتی

 

 

 

 

۱۳۸٧/٥/۱٩ | ۱٢:۳٥ ‎ق.ظ | شهاب نادری مقدم | نظرات () |
Design By : nightSelect.com